• catholic.ge
  • YouTube - კანალი
  • კათოლიკური ეკლესია

ძმა დემეტრესადმი მიძღვნილი დღის ქადაგება


2021 წლის 9 აპრილს, თბილისის კათოლიკურ კათედრალში, კათოლიკე ეკლესიის ეპისკოპოსმა ჯუზეპე პაზოტომ ძმა დემეტრე თბილელისადმი მიძღვნილი ლიტურგია აღავინა.


გთავაზობთ ეპისკოპოსის ქადაგებას წმ. წირვისას.


2021 წლის 9 აპრილი

საყვარელო დანო და ძმანო,


ნება მიბოძეთ, უპირველეს ყოვლისა, უდიდესი მადლობა ვუძღვნა მათ, ვინც ეს დღე მოამზადეს და განსაკუთრებული მადლობა ვუთხრა მამა გაბრიელეს. რამდენიმე წლის წინ იგი მესაუბრა ის ამ პიროვნებაზე, ძმა დემეტრეზე, აუცილებლობაზე, მოგვეძიებინა მასზე ცნობები და მორალურ ვალდებულებაზე, გაგვეცნო იგი ყველასათვის. კურთხევა მივეცი, თუმცა სკეპტიციზმისაგან არ ვყოფილვარ თავისუფალი. მას კი, უხმაუროდ, ეყო სიჯიუტე კონტაქტები ეძებნა და კავშირები გაება ინდოეთში, იტალიაში, ფრანცისკელთა უფროსებთან და სხვადასხვა ადგილების ეპისკოპოსებთან. დიახ, ეს დღე არის მისი ძალისხმევის ნაყოფი და მსურს მადლობა ვუთხრა მას თქვენი სახელით.


ამ ბოლო ხანებში, როცა ვფიქრობდი ძმა დემეტრეს ფიგურაზე, მივხვდი რაოდენ ძვირფასია და რაოდენ უფრო ძვირფასი შეიძლება გახდეს იგი ჩვენი ეკლესიისათვის და თითოეული ჩვენგანისათვის. დაუფიქრდით აბა! ამ ქვეყნის ახალგაზრდა, ამ ერის შვილი, ჩვენი ქალაქიდან, მოწამედ აღესრულა ინდოეთში. და დავურთავდი: ჩვენ, აქ მასზე თითქმის არაფერი ვიცოდით!


რას მეუბნება მე ძმა დემეტრე? თავს ნებას მივცემ ამ დღეების ჩემი ზოგიერთი მოსაზრებანი მოკლედ გაგიზიაროთ:


1 - მცირედი ვიცი მის შესახებ, თუმცა ვიცი, რომ იყო ახალგაზრდა თბილისელი, რომელიც შეხვდა იესო ქრისტეს კათოლიკე ეკლესიაში შესვლით. მაშინაც, მიუხედავად იმისა, რომ მდგომარეობა განსხვავებული იყო, კათოლიკენი უმცირესობაში გრძნობდნენ თავს. დღესაც კათოლიკე ეკლესია აქ უმცირესობაშია, თუმცა ამას მივიჩნევ მადლად, ვინაიდან ეს ნიშნავს აღმოაჩინო ის კატეგორიები რომლებიც საუბრობენ ეკლესიაზე, როგორც მცირე სამწყსოზე, ერთი ბეწო მარცვალზე, ერთი მუჭა საფუარზე. ის, რომ უმცირესობაში ვართ, გვმართებს დავინახოთ, როგორც მადლი, ვინაიდან ეს მოითხოვს ჩვენგან რწმენისათვის გაკეთებულ მტკიცე არჩევანს, მარილად ყოფნას, გემოს რომ აძლევს იმ მიწას, რომელიც შენს რწმენას არ იზიარებს; უმცირესობას შეუძლია მხოლოდ შემოქმედებითი ჟესტებით იცხოვროს, რომელთა კეთილგანწყობის მნახველი სახტად დარჩება.


იყო უმცირესობა, ნიშნავს იყო პერიფერიაზე, ანუ, იცხოვრო ისეთ ადგილებში, სადაც სხვასთან შეხვედრა ყოველდღიურად კითხვის ქვეშ, ეჭვქვეშ აყენებს შენს რწმენას, უბიძგებს მას და გამოწვევად ევლინება. სახარება იოლი როდია, ის არჩევანია, რომელიც შეგძრავს და შემოგთავაზებს ნეტარებათა რთულ, თუმცა ამაღელვებელ გზას. ჩვენც უმცირესობაში ვართ!


2 - ძმა დემეტრე არ ყოფილა მღვდელი, არამედ ბერი. რას მეუბნება ეს მე? რომ ის ჩასწვდა ნეტარებათა გზას. ის ვინც საბერმონაზვნო ორდენში წევრიანდება, ნიშნავს იმას, რომ შეხვდა იესოს, რომელმაც უთხრა მას, მოდი და მომყევიო, მას შეუყვარდა იესო და ის იქცა მისთვის უპირველესი პიროვნება, ყოველივეზე უძვირფასესი, თვით საკუთარ თავზე უმნიშვნელოვანესი. მთლიანად იესოსთვის და მთლიანად სხვებისთვის, ვინაიდან შეყვარებული იყო იესოზე. ძმა დემეტრემ იესო აირჩია ყოველივეზე უწინარეს! განა ეს ჩვენ არაფერზე მიგვანიშნებს? თქვენ, ახალგაზრდებო, რას გეუბნებათ? ის მარტო არ გამგზავრებულა, არამედ მეგობრებთან ერთად, რომლებსაც მისივე არჩევანი ჰქონდათ გაკეთებული. იესოს კვალში სიარული სხვებთან ერთადაა შესაძლებელი, ესაა ეკლესია! ხშირად ვეკითხები ჩემს თავს, რატომაა რომ ცოტა ახალგაზრდა ირჩევს ღვთივშეწირულ ცხოვრებას საბერმონაზვნო ორდენში? რომ იცოდეთ, რა მშვენიერია ერთად საერთო იდეალის ხორცშესხმა!!! ამ გზაზე სვლა იყო მისი ძალა!


3 - ძმა დემეტრე გაემგზავრა საქართველოდან, მიწიდან, რომელიც როგორც ყველა ქართველს ძლიერ უყვარდა და გაემგზავრა მისიაზე. მისიაა სწორედ ის სივრცე, სადაც უფალთან შეხვედრა ღებულობს განსაკუთრებულ ელფერს, საკმარისია გავიხსენოთ მოციქულთა საქმეებში აღწერილი მისიები. ეს აღმდგართან შეხვედრით მიღებული ცოცხალი გამოცდილებაა, რომ უბიძგებს მოციქულებს გადალახონ ყოველგვარი განსაცდელი, როგორც ჩანს პეტრესა და იოანეს პასუხიდან სინედრიონს რომ გასცეს, როდესაც მათგან აღდგომის ამბავზე დუმილის ბრძანება მიიღეს: „ჩვენ არ ძალგვიძს დუმილი იმაზე, რაც ვიხილეთ და მოვისმინეთ“ (საქმ 20,4). დემეტრემ, მრავალ სხვა მისიონერთა დარად მიატოვა სახლი, ოჯახი, ქალაქი, სამშობლო... რათა შესძლებოდა სახარების უწყება. იგი ფლობდა სხვა და სხვა ენებს, გვამცნობს თამარაშვილი, და ამ ნიჭით იგი ჩადგა სახარების სამსახურში. იმის ნიშანი, რომ ძმა დემეტრეს ფართე თვალსაწიერი ჰქონდა, შეეძლო თავისი საზღვრების გაფართოება თავისი სამშობლოს, თავისი ხალხის მიღმა... იესო ყველასთვისაა. მისიონერი შინაა დედამიწის ნებისმიერ კუთხეში. გვმართებს გამოვიდეთ ვიწრო რწმენის, ამა თუ იმ ტერიტორიის საზღვრებით ჩაკეტილი მცირე რწმენის მანკიერი წრიდან. როდის შევძლებთ ჩვენც ვინმეს გაგზავნას მისიაზე? რას ნიშნავს მისიონერობა საქართველოში?


4 - ბოლო პუნქტად, ვიფიქრე იმ მოწამეობაზე, რომელიც მან მიიღო. დოკუმენტურ ფილმში ოთხი ფრანცისკელის ამბის მონათხრობის ხელახლა მოსმენით, რომლებიც გამოიძახეს სასამართლოზე მათი რწმენის გამო. არ შემეძლო არ მეფიქრა მოციქულთა საქმეების წიგნზე და იმ საკითხავზე, დღეს რომ მოვისმინეთ.

„ როცა პეტრე და იოანე ხალხს ელაპარაკებოდნენ, თავს დაადგნენ მათ მღვდლები, ტაძრის მცველთა უფროსი და სადუკეველნი. (...) შუაში ჩაიყენეს ისინი და ეკითხებოდნენ. (...) მაშინ პეტრემ უთხრა მათ: ეს იესო არის ქვა, რომელიც უკუაგდეთ თქვენ, მაშენებლებმა, და რომელიც ქვაკუთხედად იქცა. სხვაში არავისში არ არსებობს ხსნა, არც არის ცის ქვეშ ხალხისათვის მიცემული სხვა სახელი, რომლითაც გადავრჩებით.” (საქმ 4,1-12)

რამდენჯერ მეორდება წუთისოფელში ეს სცენა. როდესაც ისმის ეს მტკიცე, ძლიერ დარწმუნებულობას დამყარებული პასუხები, ხშირად იბადებიან წამებულნი. წამებულნი ყოფილან ყველა ისინი, ვინც იძლევიან სიცოცხლეს რწმენის სახელით, რომელნიც კვდებიან, მაგრამ ზურგს არ აქცევენ რწმენას. დღეს მსოფლიოს მრავალ კუთხეში ეკლესიაში სიარული არაა ოდენ რწმენის დამოწმება არამედ გმირული ნაბიჯი; დღეს ზოგიერთ მხარეში აღიარო შენი კათოლიკობა, ძნელია... მოწამე დემეტრეს წინაშე მსურს გავიხს