'რათა ღირსეულად ვახარო შენი სახარება' – მამა ნესტორ გონსალესი

წმინდა წირვის აღვლენისას არის ერთი მოკლე, მაგრამ უაღრესად ღრმა ლოცვა, რომელიც ძლიერად ჟღერს ჩემში და დროთა განმავლობაში სულ უფრო ღრმა მნიშვნელობას იძენს ჩემს სულიერ ცხოვრებაში: „განწმინდე ჩემი გული და ბაგეები, ყოვლისშემძლეო ღმერთო, რათა ღირსეულად ვახარო შენი სახარება“. ეს არის მარტივი ვედრება, რომელიც სახარების კითხვამდე გამოითქმის, მაგრამ თავისთავად უდიდეს სიმდიდრეს ატარებს. მასში ითხოვება არა მხოლოდ წაკითხვის ან ქადაგების უნარი, არამედ გაცილებით უფრო არსებითი რამ: შინაგანი და გარეგანი განწმენდა, რათა იყო ღვთის სიტყვის ღირსეული იარაღი.

რაც ყველაზე მეტად მაფიქრებს ამ ლოცვაში, სწორედ ეს ორმაგი განზომილებაა: გული და ბაგეები. გული, როგორც ადგილი, სადაც მკვიდრობს განზრახვა, რწმენა, შინაგანი განწყობა; და ბაგეები, როგორც ხილული და გასაგონი საშუალება, რომლითაც ეს რწმენა გადაიცემა. იმის თხოვნა, რომ ორივე თანხმობაში იყოს, ნიშნავს იმის აღიარებას, რომ სახარების ქადაგება არ არის მხოლოდ ტექნიკური ან გარეგანი აქტი, არამედ გამოცდილება, რომელიც მთელ არსებას მოიცავს. მხოლოდ კარგად კითხვა არ არის საკმარისი; აუცილებელია გწამდეს, ცხოვრობდე და საშუალება მისცე სიტყვას, ჯერ შენი შინაგანი სამყარო გარდაქმნას.

ენის სირთულის წინაშე, ეს სურვილი ჩემთვის მუდმივ თხოვნად იქცა: უფალო, მომეცი მადლი, რომ ღირსეულად გახარო. საუბარია არა ადამიანურ ღირსებაზე, რომელიც სრულყოფილებას ან შეცდომების არარსებობას ეფუძნება, არამედ ღირსებაზე, რომელიც იბადება თავმდაბლობიდან, გულწრფელი ძალისხმევიდან და იმის სიყვარულიდან, ვისაც ვქადაგებთ. როგორც მისიონერისთვის, ეს გამოცდილება კიდევ უფრო ღრმა ელფერს იძენს, განსაკუთრებით მაშინ, როცა უცხო ენის სირთულეს აწყდები.

თითოეული წარმოთქმული სიტყვა ყურადღებას მოითხოვს, თითოეული ფრაზა ძალისხმევას გულისხმობს და ყოველი ქადაგება თავდადების აქტად იქცევა.

შესაბამისად, ყოველი წმინდა წირვის მომზადება პასუხისმგებლობისა და სიყვარულის სავარჯიშოა. ეს არ არის ისეთი რამ, რაც შეიძლება იმპროვიზაციისთვის დაიტოვო.

არსებობს წინასწარი სამუშაო, რომელიც ხშირად არ ჩანს: გამოთქმის ვარჯიში, ინტონაციაზე ზრუნვა, სიტყვებში სიცხადის ძიება, ხმის ტემბრის დარეგულირება, იმ ნერვიულობის დაძლევა, რომელიც სხვების წინაშე დგომისას ჩნდება. ეს ყველაფერი ღირსეული ქადაგებისკენ მიმავალი გზის ნაწილია. მიუხედავად ამისა, აცნობიერებ, რომ ყოველთვის არის გაუმჯობესების შესაძლებლობა, რომ ბოლომდე ვერასდროს აღწევ მიზანს, მაგრამ ღვთის თვალში ყოველი მცდელობა ღირებულია.

ეს არ არის ადვილი გზა. არის დაუცველობის, ნერვიულობის, იმედგაცრუების მომენტებიც კი, როდესაც სიტყვები ისე არ გამოდის, როგორც გსურდა. თუმცა, ამ ყველაფრის მიღმა, არსებობს ღრმა რწმენაც: იესოს ქადაგების ყოველი შესაძლებლობა მადლია. დაუმსახურებელი მადლი, საჩუქარი, რომელიც მუდმივად გახსენებს, რომ ამ მისიაში მარტო არ ვართ. თავად ის ახლავს თან, მხარს უჭერს და მოქმედებს, ჩვენი შეზღუდვების მიუხედავად.

ნელ-ნელა, მტკიცე, თუმცა მარტივი ნაბიჯებით, წინ მივიწევ ქართული ენის შესწავლასა და შინაგან თავდაჯერებულობაში. ვიცი, რომ იესოს ქადაგება მოითხოვს პირად ვალდებულებას, თავისუფალ გადაწყვეტილებას, რომ თავი მიუძღვნა ამ საქმეს; მაგრამ ისიც ნათლად მესმის, რომ ეს, უპირველეს ყოვლისა, მისი მოწოდებაა. ის არის, ვინც გიწვევს, ვინც გაგზავნის, ვინც უნარს გაძლევს, მაშინაც კი, როცა თავს პატარად ან არასაკმარისად გრძნობ.

ამიტომ, ეს ლოცვა კვლავაც ძლიერად აღმოცენდება ჩემს გულში ყოველი ქადაგების წინ და ვრცელდება ამ კონკრეტული მომენტის მიღმა, იქცევა რა ცხოვრების მუდმივ სურვილად: რომ ყველაფერი, რასაც ვაკეთებ, ვამბობ ან ვცხოვრობ, მის ღირსეულად სახარებლად იყოს. რომ ჩემი სიტყვები არ იყოს ცარიელი, რომ ჩემი გული არ იყოს გაყოფილი, რომ თავად ჩემი ცხოვრება იყოს მისი სახარების ანარეკლი, თუნდაც არასრულყოფილი.

უფალო, დაე, ყველაფერი ჩემში მიმართული იყოს იქითკენ, რომ ღირსეულად გახარო. არასოდეს დამავიწყდეს ამ მისიის სიდიადე საქართველოში. დაე, ჩემი შეზღუდვების მიუხედავად, ყოველთვის ვიყო შენი მშვიდობისა და სიკეთის იარაღი.

მამა ნესტორ გონსალესი

კაპუცინი მღვდელი საქართველოში